Kategoria: Uncategorized

Jest moc. Nadal prowadzę w tej wojnie, którą toczę sam ze sobą, i nadal idę do celu — bez zwalniania. Trening dzisiaj ogarnięty w całości, bez dyskusji i bez negocjacji z samym sobą. To już nie jest zryw na motywacji, to powoli staje się rytmem. A rytm jest silniejszy od zapału, bo nie pyta, czy dziś ci się chce.

Uczciwie: z kaloriami dziś przedobrzyłem. Wyszło ponad to, co miało wyjść. Ale najważniejsze zdarzyło się w głowie — jestem tego świadom. Widzę to na bieżąco i nazywam po imieniu, zamiast udawać przed sobą, że się nie stało. I to jest cała różnica między teraz a tym, jak było wcześniej: dawniej potknięcie było pretekstem, żeby odpuścić cały dzień, a potem cały tydzień. Dziś potknięcie to jedna zapisana linijka, nie koniec wojny. Nie płaczę nad tym. Notuję i lecę dalej.

I powiem mało skromnie, bo chyba mam do tego prawo: idzie mi to bardzo dobrze — jak na mnie. Nie porównuję się z nikim innym, tylko z tym facetem, którym byłem wcześniej. A ten dystans już widać. Świadomość zamiast wymówek, ruch zamiast leżenia, jeden gorszy element zamiast całego spalonego dnia. Jadę dalej.

Kiedyś środek dnia był moim wrogiem numer jeden — zasypiałem na siedząco, mimo że niby spałem w nocy wystarczająco. Dziś? Zero. Ani jednego momentu, w którym ciało błagało o drzemkę. Chodzę cały dzień na pełnych obrotach i dopiero teraz widzę, ile ten ciągły zjazd energii wcześniej mi zabierał. To nie jest jeszcze waga na wadze — to jest głowa i ciało, które przestały się wlec. I tego uczucia nikt mi nie odbierze.

Z jedzeniem spokój, jakiego dawno nie miałem. Nie liczę każdego kęsa z paniką, nie wykreślam całych grup produktów — jem normalnie, wszystko. Cała robota polega na jednym: żeby na koniec dnia kalorie się zgadzały. Tyle. Bez wojny z talerzem, bez karania się za zwykły posiłek. Okazuje się, że kiedy pilnujesz sumy, a nie pojedynczego kawałka, głowa przestaje traktować jedzenie jak pole bitwy. I dopiero wtedy da się to ciągnąć dłużej niż tydzień.

Treningi porobione, dzień znów zaliczony — kolejny wygrany. Czuję się odmłodzony, pędzę za swoimi celami niczym młody bóg… no, chwilowo jeszcze z lekką nadwagą :p Ale to „chwilowo” jest tu najważniejszym słowem. Bóg z brzuchem to wciąż bóg w budowie. Jadę dalej.

Pogoda pod psem, a mimo to jeden z tych dni, które w środku wyglądają lepiej niż za oknem. Samopoczucie ciężkie, ale dobre — czuję się lżejszy i silniejszy. Wiem, że po kilku dniach to jeszcze nie ciało, tylko głowa. Ale nie odbieram sobie tego uczucia, bo ono napędza. Jak już coś ma mną kierować, to niech to będzie to.

Z jedzeniem dziś krucho i muszę to zapisać uczciwie, zanim sam sobie to wygładzę. Apetytu zero, zjadłem mało — a to, co powinno być plusem, zamieniłem w minus, bo kalorie nadrobiłem chipsami i colą. Wiem, jak to wygląda, i wiem, że to dokładnie ten mechanizm, który już raz mnie podchodził: mało jem, więc głowa uznaje, że należy jej się nagroda. Notuję to tutaj, żeby za tydzień nie udawać, że nie było sygnału.

Za to trening wszedł cały i czuję każdą partię, więc zadziałał. W połowie odezwał się on — ten głos, który mówi „przestań, wystarczy”. Znam go. Wspinam się dalej. Każde powtórzenie ponad ten głos jest warte trzech zrobionych, kiedy jest lekko. Mój demon mówił przestań. Ja wspinałem się dalej. Jest moc. Powodzonka wszystkim, którzy dziś też robią swoje mimo głosu w głowie.

Pogoda pod psem — szaro, pochmurno, przelotne deszcze przez cały dzień. Taka aura, przy której człowiekowi nic się nie chce i najchętniej przeleżałby dzień pod kocem. A jednak trening zaliczony i to udany. Jest moc, jest motywacja, jest ta różnica w samopoczuciu, której nie da się wytłumaczyć nikomu, kto nie wstał i nie zrobił swojego. Lżej mi. Po prostu lżej — w nogach, w głowie, w oddechu. To jest ta jedna rzecz, którą trening oddaje od razu, bez czekania na wagę.

Musiałem jednak wprowadzić zmiany, bo noga daje o sobie znać. Zamiast jednego marszu po 55 minut robię teraz dwa po 30 — rano i wieczorem. Efekt czasowy podobny, a staw i mięsień to wytrzymują, zamiast puchnąć do wieczora. To nie jest odpuszczenie. To jest zmiana sposobu, nie kierunku. Cel mam wyznaczony i idę do niego dalej, tylko inną trasą — bo jedyny sposób, żeby przegrać tę wojnę, to zatrzymać się na dobre.

Druga rzecz, którą muszę zapisać, zanim sam przed sobą ją zamiotę pod dywan: kalorie na razie trzymam w ryzach, ale zaczyna ciągnąć. Do coli. Do słodyczy, i to nie do jednego batonika, tylko do „większej ilości” — a to słowo znam aż za dobrze. Odstawiłem alkohol, odstawiłem papierosy, i głowa szuka teraz czegoś, co da jej ten sam szybki zastrzyk. Cukier zgłasza się na ochotnika. Nie zamierzam z tym walczyć siłą woli, bo siła woli kończy się o dwudziestej pierwszej. Zamierzam to załatwić logistyką: w domu nie ma coli, nie ma słodyczy, jest woda gazowana z cytryną. Czego nie ma w szafce, tego się nie zje o dwudziestej drugiej. Zapisuję to tutaj, żeby za tydzień nie udawać, że nic nie zapowiadało nawrotu.